Greentale

นานมากแล้วที่ไม่ได้ทบทวนเรื่องราว  ไม่อยากคิดทวนเรื่องเก่า  เพราะไม่แน่ใจว่าแข็งแรงพอจะทำอย่างนั้นหรือไม่  ปล่อยชีวิตให้เคลื่อนไปข้างหน้า  เปิดรับทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาเพื่อเติมเต็มรอยโหว่จากสิ่งที่คิดว่าเป็นความผิดพลาดซึ่งนำไปสู่การสูญเสีย  ทำสิ่งที่ต้องทำเพื่อให้เวลาเคลื่อนผ่านไปได้โดยไม่ยากเย็นเกินไปนัก

รู้ตัวอีกที  ก็พบตัวเองยืนอยู่ในสถานที่แปลกประหลาด  แวดล้อมด้วยคำถามที่คลุมเครือราวหมอกควัน  ในสถานะที่บอกไม่ได้ว่ากำลังเป็นสุขหรือทุกข์  อบอุ่นหรือว่าเหน็บหนาว

เมื่อการใช้ชีวิตล่องลอยอยู่ในความฝันเพ้อ รวนเร  นำมาซึ่งความเจ็บปวดจนเกือบทนทานไม่ไหว  เมื่อไม่มีวินัยเพียงพอที่จะเดินไปบนทางของตัวเอง  เมื่อไม่อาจอดทนต่อแรงกดดันจากความคาดหวังของคนที่เป็นห่วง  การหันหน้าเดินตามหนทางที่ใครต่อใครเห็นว่าถูกว่าควร กลายเป็นหนทางที่เหลือให้มองเห็นอยู่เพียงทางเดียว  

สมัครงาน ทำงานและเป็นผู้ใหญ่กับเขาเสียที  แรกทีเดียวเรื่องเหล่านี้กลับง่ายดายกว่าที่คิด  และปัญหาต่างๆ ทั้งหลายก็ดูเหมือนจะคลี่คลาย  คืนวันที่เคยผ่านไปอย่างเชื่องช้ากลับรวดเร็วขึ้น  สิ่งที่เคยสูญเสียไปกลับได้คืน  และคำถามถึงอนาคตที่เคยหนักหนาก็กลับบางเบาจนแทบไม่เหลือให้รู้สึกกังวล

แล้วจู่ๆ  สุ้มเสียงจากสิ่งที่คิดว่าตายจากกันไปแล้วก็กลับดังขึ้นทวงถามความมีอยู่ของตัวเอง  แม้แรกทีเดียวจะทำเป็นไม่สนใจ  ไม่ได้ยิน  คิดจะปิดซ่อนมันให้พ้นจากการรับรู้ทั้งหลาย  แต่มันก็กลับดังขึ้นและบ่อยขึ้น  ยิ่งเมื่อการงานภายใต้สถานะของการเป็นพนักงานกินเงินเดือนคนอื่น  นับวันมีแต่จะเรียกร้องให้ต้องอดทนกับเรื่องที่ฝืนต่อสำนึกผิดชอบของตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ

บางสิ่งที่เคยยึดมั่น  มันกำลังตะโกนถาม  ว่าจะแกล้งหลงลืมกันไปจริงๆ หรือ??

รักษาผลประโยชน์ของบริษัทฯ  ในเมื่อนั่นคือที่มาของเงินสำหรับใช้จ่าย เงินที่ทำให้เรามีที่อยู่อาศัย  มีอาหารให้กินอิ่ม  และมีเวลาดีๆ กับผู้คนรอบตัว  เงินที่ทำให้เราไม่ต้องเป็นคนไร้ค่า  อับจนแม้แต่ความสามารถในการดูแลชีวิตตัวเอง  ที่มาของความมั่นคงทางจิตใจที่ทำให้เราไม่ต้องสั่นสะเทือนทุกครั้งเมื่อมีคำถามเกี่ยวกับอนาคต  และเพื่อรักษาความมั่นคงของสิ่งต่างๆ เหล่านั้น  อัตตาที่ใหญ่เหมือนผืนฟ้าของตัวเองจึงจำเป็นต้องถูกกดบีบ  ยัดใส่กล่องของตำแหน่งและความรับผิดชอบในหน้าที่  ต้องทำแม้แต่เรื่องที่ใจไม่ยินยอม  ไม่ยอมรับ  ต้องอดทนกับเสียงค้านข้างในที่บอกว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นไม่ถูกต้อง  กลบลบความรู้สึกขัดแย้งด้วยคำถาม  ว่ามีจริงหรือความผิดถูก?  หรือแท้จริงแล้วมันเป็นเพียงแค่ความคิดที่ผันแปรไปตามตัวบุคคล  สังคมและกาลเวลา  

ถูกหรือผิด ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องตัดสิน  ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสับสน  ในเมื่อมันเป็นงานในหน้าที่ก็มีแต่ต้องทำมันไปให้สำเร็จ  ให้เป็นไปตามที่ได้รับมอบหมาย  ถ้าคิดว่าสถานะของตัวเองที่เป็นอยู่นั้นดีแล้ว  ก็มีแต่จะต้องรักษามันไปให้นานที่สุด

การเป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบ  มันหนักหนาขนาดนี้เชียวหรือ????

...............................................

กลิ่นไอดินหลังสายฝนตกกระทบ  กำลังจะทำให้ชีวิตยุ่งยากขึ้นอีกแล้ว