Greentale

เป็นตัวเราเอง ที่บอกย้ำซ้ำทุกครั้งเมื่อเขาทำเรื่องที่ไม่เป็นไปตามใจ
ว่าคนเรามีสิทธิเลือกทำอะไรก็ได้ แต่เลือกไม่ได้ที่จะหลีกหนีผลที่เกิดตามมา
จากสิ่งที่ทำลงไปแล้วนั้น

เมื่อเขาทำเรื่องที่ไม่เป็นไปตามใจเรา จึงโกรธและหาทางลงโทษเขาต่างๆ นานา
โบยตีเขาด้วยคำพูด และการกระทำประชดประชัน
ทำร้ายใจเขาราวกับว่า มันเป็นก้อนหินที่ไม่อาจแตกหักบุบสลาย

แม้เขาจะบอกกับเราว่า สิ่งที่เราบอกว่าเลือกได้นั้น สำหรับเขาแล้วมันไม่มีทางเลือก

เราบอกว่าเขาไม่คิดถึงใจเรา ในขณะที่เราเองก็กลับทำไม่แตกต่าง
ไม่เคยคิดถึงใจเขา ที่ต้องแบกรับเรื่องราวต่างๆ ที่เราปฏิเสธจะรับรู้
ปัดความรับผิดชอบ ในฐานะของคนที่ควรช่วยแบ่งเบา เป็นกำลังใจ
และดูแลรักษาใจของกันและกัน

เป็นตัวเราเอง ที่หลุดลอยอยู่ในโลกแห่งความฝันเพ้อ
เอาแต่หลบซ่อนอยู่ในโลกที่สร้างขึ้น จมอยู่กับความผิดหวังจากความอ่อนแอของตัวเอง
ปล่อยให้เขาเผชิญหน้ากับความเป็นจริงของชีวิตที่ต้องต่อสู้ ดิ้นรนเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ
แถมยังเหนี่ยวดึงฉุดรั้งขัดแข้งขา ด้วยความหึงหวงไร้เหตุผล
ด้วยหวาดระแวงและไม่เชื่อใจ

เป็นตัวเราเองที่ปล่อยให้เขาอยู่ลำพังมาเนิ่นนาน นานจนเขาเกิดความรู้สึก
ว่าถึงไม่มีเราเขาก็อยู่ได้ และการที่ยังมีเรายืนอยู่ข้างๆ กลายเป็นเรื่องน่าอึดอัดรำคาญ
เป็นอุปสรรคขัดขวาง มากกว่าเป็นที่พักพิงอบอุ่น

เป็นตัวเราเองที่ทำให้ความรักในใจของเขาสูญสิ้น ด้วยอคติและทิฐิมานะทั้งหลาย

.................

และถึงจะเข้าใจ ว่าคนเราไม่อาจปฏิเสธผลของสิ่งที่เลือกทำลงไปแล้วได้
ใจมันก็ยังไม่วายสร้างความหวัง ยังคงพยายามจะยึดเอาเยื่อใยบางๆ ที่คิดว่ายังเหลืออยู่ไว้ให้มั่น
เพราะความหวังนั่นเองที่กลายเป็นเป็นแสงสว่างที่เหลือ ให้หาทางปรับปรุงเปลี่ยนแปลงตัวเอง
เพื่อไขว่คว้าเอาสิ่งมีค่า ที่มารู้เอาว่ามันมีค่าแค่ไหน ก็ในวันที่ได้สูญเสียมันไปแล้วกับคืนมา

แม้ว่าแสงสว่างนั้น จะเลือนลางและริบหรี่เต็มทีแล้วก็ตาม

เพราะรู้แล้วว่า ความเพ้อฝันต่างๆ ที่เคยยึดเอาไว้ทุกลมหายใจนั้น
มันไม่มีค่าเลยเมื่อไม่มีเขาอยู่อีกแล้ว