Greentale

สวัสดีนาฬิกาทราย

บอกใครๆ ใน exteen ว่าจะเขียนจดหมาย  เพราะคิดว่ามันน่าจะง่ายกว่าเขียนเป็นบทความและไม่น่าเบื่อเหมือนคร่ำครวญแต่เรื่องของตัวเอง  แต่จนแล้วจนรอดก็คิดไม่ออกว่าจะเขียนถึงใครดี
 
เขียนถึงตัวเองเดี๋ยวก็ไม่พ้นบ่นซ้ำซาก  เขียนถึงคนที่คิดถึงก็ออกจะเขินอยู่  ส่วนคนที่นาฬิกาทรายอยากเดาว่าจะเขียนถึงนั้น...  ไม่รู้สินะ  เรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรต่อความกระมัง  เมื่อรู้ดีว่าไม่ใช่เส้นทางที่สามารถเดินต่อไปได้  หากหยุดอยู่ในที่ทางที่เหมาะสม แล้วเก็บรักษาความรู้สึกดีๆ ไว้ได้คงดีกว่า

เราเองก็เดินมาไกลจากหนทางนั้นจนเกินกว่าจะย้อนกลับไปได้อีกแล้ว

เรื่องที่คิดว่าน่าจะง่าย  เลยกลายเป็นเรื่องยากไปซะอย่างนั้น ไม่รู้จะเขียนถึงใคร  ก็เลยไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไร  จดหมายใน exteen เลยล่าช้ามาจนนาฬิกาทรายเปิดโอกาส  ส่ง tag ครั้งแรกในชีวิตมาให้ตอบ

โดน tag ครั้งแรก  ก็เจอเรื่องยากกันเลยเชียว

คล้ายๆ จะเข้าใจนะว่ามันคืออะไร  แต่พอคิดดูดีๆ ก็ดูว่าจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หล่ะ  เหมือนเวลาทำข้อสอบ  อ่านโจทย์ผ่านๆ ครั้งแรกก็ดูว่ามันง่าย  พอกลับมาอ่านทวนอีกครั้ง  คิดมากขึ้นอีกหน่อย  ก็งงแล้วก็ไม่เข้าใจคำถาม  ยิ่งคิดลึกคิดมาก ก็ยิ่งหาคำตอบไม่เจอ

เอาเป็นว่าจะลองพยายามทำดูแล้วกันน่ะ


" ชีวิตที่จบไปแล้ว "

1. เพื่อนๆคิดถึงอะไร
คิดถึงคนตายครับ ทางเดียวที่ชีวิตใครจะไปถึงจุดจบ  ก็คือการมุ่งหน้าสู่ความตาย  

เพียงแต่... ความตายที่เราเคยเห็นนั้นมีสองแบบ คือตายแบบไม่หายใจ กับตายทั้งที่ยังหายใจอยู่  และอย่างหลังนี่ก็อาจบอกว่ามันเป็นชีวิตที่คล้ายว่าจะจบ  แต่ก็ยังไม่แน่ซะทีเดียว

เราเองไม่เชื่อเรื่องชาติก่อนหรือชาติหน้า  เพราะจำไม่ได้และคิดไปไม่ถึง  เลยสรุปเอาง่ายๆ ว่าคนเรามีชีวิตอยู่แค่ในชาตินี้  จะทำอะไร  อยากทำอะไร  มีโอกาสแค่ในชาตินี้เท่านั้น  เมื่อใครคนไหนตายแบบไม่หายใจ  ก็ทำอะไรอีกไม่ได้แล้ว  ต้องส่งต่อสิ่งที่ยังค้างอยู่ให้คนอื่น  ชีวิตจึงต้องจบลงแค่นั้น  อาจมีคนมาสานต่อเจตนา  หรือสิ่งที่ตั้งใจทำ  แต่นั่นก็เป็นคนอื่น  เป็นชีวิตอื่นที่ยังไม่จบ

ส่วนคนที่ยังหายใจอยู่แต่ทำตัวเหมือนตายไปแล้วนั้น  ก็อย่างที่บอกว่าชีวิตคนพวกนี้คล้ายๆ ว่าจะจบ  แต่ยังไม่จบ  เพราะมันยังไม่แน่ว่าอาจมีวันไหนที่เขาลุกขึ้นมามีชีวิตชีวา  ทำเรื่องใหม่ๆ  หรือสานต่อเรื่องที่เคยทำค้างไว้  ด้วยโอกาสหรือแรงบันดาลใจใหม่ๆ ได้อีก  ยังไม่ใช่ชีวิตที่จบจริงๆ  

นอกเสียจากว่า  เขาจะแกล้งตายไปจนตายจริงๆ  นั่นก็คงเป็นชีวิตที่เหมือนจะจบ  และจบไปในที่สุด  ซึ่งน่าเสียดายอย่างยิ่ง

2.1 เมื่อได้ยินกับหูตัวเอง
ก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมดาครับ  ชีวิตเมื่อมีเริ่มต้น  ก็ต้องมีวันจบ แต่จบแบบสำเร็จหรือไม่สำเร็จนี่สิ  ถ้าเป็นเรื่องของชีวิตที่จบแบบสำเร็จก็น่าดีใจและคงอยากรู้ว่าเรื่องราวเป็นอย่างไร  แต่ถ้าไม่ก็คงเสียดายแทนและอยากรู้อีกเหมือนเดิมว่าทำไม  ชีวิตเขาถึงจบไปแบบไม่สำเร็จ

2.2 เมื่อได้เห็นกับตา
ก็คงจะเสียดาย  เรื่องที่จบไปแล้วก็ไม่มีอะไรให้ลุ้นอีก  ต้องหาเรื่องใหม่มาลุ้นแทน  แต่ที่น่าอึดอัดก็คือ  เวลาที่เห็นชีวิตคนที่ยังไม่จบ  แต่เจ้าของชีวิตทำตัวเหมือนมันจบไปแล้ว  ไม่มีอะไรต้องทำอีกแล้วนอกจากหายใจไปจนกว่าจะถึงวันที่ไม่ต้องหายใจอีก  ที่ร้ายกว่านั้นก็คือคนที่คิดว่าชีวิตของตัวเองจบและพยายามทำให้ชีวิตคนอื่นจบลงไปด้วย  เรื่องแบบนั้นมันทั้งน่าเศร้าและน่ารำคาญไม่แพ้กันเลยทีเดียว

2.3 เมื่อต้องอยู่กับสิ่งที่จบไปแล้ว
สิ่งที่จบไปแล้วก็คือสิ่งที่จบไปแล้ว  อยู่ด้วยไม่ได้  แค่คิดถึงได้เท่านั้น  ส่วนชีวิตที่คล้ายว่าจะจบและพยายามจะจบ  ให้อยู่ด้วยคงไม่เอา  นอกจากจะมีทางทำให้เขาลุกขึ้นมาใช้ชีวิตของตัวเองต่อไปอีก

3. จะมีวันข้างหน้า ต่อไปไหม
"ชีวิตที่จบไปแล้ว"  ไม่มีวันข้างหน้าแน่ๆ วันข้างหน้าเป็นสมบัติของชีวิตที่ยังไม่จบ  เป็นสมบัติที่จะแบกไว้หรือใช้ประโยชน์ก็แล้วแต่

4. อะไรคือความหวัง
ความหวังของใครกันล่ะเนี่ย  ถ้าเป็นของเราก็คงเป็นการมีชีวิตอยู่อย่างอิสระ  ไม่ต้องถูกผูกยึดติดอยู่กับความไม่เข้าใจต่างๆ นานา  ที่ทำให้ต้องเจอกับความทุกข์ทั้งหลาย (ฟังดูคล้ายว่าน่าจะไปบวชซะดีกว่า)  เพราะคิดว่าความไม่เข้าใจทำให้เกิดความกลัวสารพัด  กลัวสูญเสีย  กลัวไม่เป็นที่รัก  กลัวเจ็บปวด  ฯลฯ และเพื่อที่จะกลบเกลื่อนความกลัวที่เกิดขึ้น  ก็ทำให้เกิดปัญหาวุ่นวายตามมาจนอยู่ไม่เป็นสุข  แทนที่จะมีอิสระทำอย่างที่ใจคิด  ก็ต้องเอาเวลาในชีวิตมาวุ่นวายกับเรื่องพวกนี้ไม่รู้จักจบจักสิ้น

ตอบ tag เสร็จละ  เสร็จแบบงงๆ  เพราะไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ แถมด้วยความสับสน  ว่าคำถามแต่ละข้อนั้นเกี่ยวกับข้อความตั้งต้นที่ว่า "ชีวิตที่จบไปแล้ว"  หรือว่าไม่เกี่ยว  แถมข้อสุดท้ายก็ดูจะไม่เกี่ยวกับใครเลยอีกต่างหาก

"ชีวิตที่จบไปแล้ว"  กับ  "เรื่องที่จบไปแล้ว"  ในความคิดเรามันแทนกันไม่ได้  ไม่ได้หมายความอย่างเดียวกัน  แต่มีเรื่องให้คิดก็สนุกดี  ที่สำคัญ...ในที่สุดก็ได้เขียนจดหมายซะที

ขอบคุณนะนาฬิกาทราย