Greentale

ปล่อย blog ร้างไปนานทีเดียว ลมฤดูร้อนพัดเอาความร้อนรุ่มมาฝาก ระอุเข้าไปถึงข้างใน
ละลายหลายเรื่องเก่าที่แช่แข็งไว้ให้ กลับมาทวงให้สะสางกันอีกรอบ
น่าเสียดาย เวลาผ่าน คนไม่พัฒนาไปตามที่ควร
เรื่องที่เคยจนปัญญาจัดการ ก็ยังจนปัญญาจัดการอยู่นั่นเอง
ถ้ารู้...อย่างนี้คงปล่อยให้แตกหักกันไปนานแล้ว

ยอมเจ็บ ยอมเสียบ้าง ป่านนี้คงไปได้ไกลกว่านี้

ป่วยการคร่ำครวญ

ลมร้อนไม่ได้มาแต่ลม ฟ้าครึ้ม เมฆทะมึนก่อบรรยากาศหม่น
อีกเดี๋ยวสายฝนคงเทลงมา

หลังฝน ฝุ่นควันคงจางหาย เผยให้เห็นภูเขา เคล้ากลิ่นดินชื้นสดชื่น

เรื่องแย่ๆ จะแย่ยังไง เดี๋ยวมันก็ต้องดีขึ้น

...................

อ่าน"จดหมายจากนักเขียนหนุ่ม" ของกนกพงศ์แล้ว เกิดแรงฮึด อยากเขียนหนังสือขึ้นมาอีกครั้ง
หลังจากตั้งท่าแล้วล้มไม่เป็นท่า เขียนอะไรออกมากี่ทีไม่พ้นเรื่องคร่ำครวญน่ารำคาญ

เห็นทางฝึกฝนใหม่

เขียนเป็นจดหมายบ้าง รู้สึกว่าตัวหนังสือจะทยอยกันออกมาได้ง่ายกว่าและได้"สาร"มากกว่า
เริ่มต้นไปแล้วกับคนที่ระลึกถึง คิดอยากเริ่มต้นอีกที่นี่

เขียนจดหมายฝากไว้ใน exteen

แต่จะเขียนฝากถึงใครดีนี่สิ