ตะกอน
posted on 27 Feb 2008 09:51 by greentale in MillionHeadStories
ในช่วงยามแห่งวิกฤต
เขาเลือกที่จะทำร้ายใจเราด้วยเหตุผลของความจำเป็น
แค่ขัดเคืองขุ่นข้องใจไม่ใช่เรื่องสำคัญ
เมื่อเราเองไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้
ใจเราก็ไม่ใช่ของที่ต้องทะนุถนอม
เป็นเพียงสิ่งน่ารำคาญ ขวางเส้นทางเดิน
มีทางให้เลือกเพียงแค่ต้องยอมรับ
ในช่วงยามแห่งวิกฤต
เราเลือกที่จะปล่อยให้เขาเผชิญเรื่องทุกข์ใจเพียงลำพัง
รับผิดชอบความจำเป็นของชีวิตด้วยตัวเอง
ไม่ยื่นมือเข้าช่วย เฉยชากับความเดือดร้อนใจของเขา
ไม่เห็นความสำคัญเท่าที่เขาเห็นความสำคัญ
ทำได้มากที่สุดเพียงแค่ไม่เบียดเบียน
ไม่ต่างอะไรกับการเป็นคนอื่น ที่ทำได้เพียงเฝ้ามอง
ในช่วงยามแห่งวิกฤต
คนสองคนตอบแทนกันด้วยการทำร้ายใจกันไปมา
ทำสงครามด้วยการจับสำนึกรู้ผิดชอบของอีกฝ่ายเป็นตัวประกัน
ใช้คำพูดและการกระทำต่างๆ นานาเป็นอาวุธโจมตี
ทำวิกฤตให้ยิ่งวิกฤต
ก่อนที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะล้มตายไปจริงๆ
คงต้องหยุดคิดกันก่อนว่า ที่เคยบอกว่ารักกัน นั้นหมายความว่าอย่างไร
และบนซากปรักหักพังจากผลของสงครามครั้งนี้
จะมีต้นกล้าของความรักต้นใหม่เติบโตขึ้นอีกได้
หรือจะกลายเป็นปุ๋ยของความเกลียดแค้นชิงชังให้ต้องสะสางกันไปชั่วชีวิตเสียมากกว่า
แต่ในทางกลับกันสำหรับคนแปลกหน้า เรามักจะแสดงแต่แง่ดีๆของเราเท่านั้น
เราไม่เคยคำนึงถึงจิตใจของคนที่เรารักและรักเราว่าการกระทำแบบนั้นมันทำร้ายจิตใจกันและกันแค่ไหน
มันเลยกลายเป็นว่าเราไม่รักกันแต่จริงๆแล้วรักกันมาก แค่อยากให้ต่างฝ่ายสนใจกันก็เท่านั้นเอง
บางครั้งก็เหมือนจะรู้ว่าทำยังไงแล้วมันจะดีขึ้น
แต่มันก็ทำไม่ได้ ไม่ใช่ไม่อยากทำ แต่มันไม่เคยมากกว่า
เฮ้อ...
ขอโทษที่คอมเม้นต์ซะยาว แค่เคยเจอแบบนี้เหมือนกัน
#1 By blue (202.5.89.60) on 2008-02-27 10:55