Greentale

เกิดอาการหดหู่อย่างต่อเนื่อง จนไม่ว่าจะทำอะไร ไปที่ไหน พบเจอใคร ผลที่เกิดก็คือ ใจยังคงมุ่งดิ่งลงหุบเหวไร้ก้นด้วยความเร่งทบเท่าทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

เหตุผลร้อยแปดที่ค้นหามาอ้างใช้การไม่ได้ ใครว่าใครเตือนก็ไม่เกิดผล แรงจูงใจที่เคยมีอิทธิพลก็เป็นอันหมดฤทธานุภาพ ไม่เหลืออำนาจพอจะฉุดจะรั้งให้เปลี่ยนทิศ หันหน้ามองฟ้าเหมือนที่เคย

ใจอยากดิ่งเหวก็ปล่อยมันไป หยุดไม่ได้ก็คงไม่ฝืน แต่ชีวิตคงต้องดำเนินต่อ

จะขีดจะเขียน ยังคงเจือปนความหม่นมัว

อ่านผ่านตา รู้สึกผ่านใจ

ใครรำคาญต้องขออภัย