Greentale

วันนี้ได้ข่าวจากแม่ บอกว่ามาตรวัดน้ำที่บ้านหาย โดนทุบเอาไปดื้อๆ อย่างนั้น กว่าจะมีคนเห็น น้ำประปาไหลก็ไหลนองถนน ต้องทุลักทุเลหาอะไรมาอุดกันวุ่นวาย

หน้าแล้งน้ำมีน้อย ยังมีคนหากินกันแบบนี้ได้ ก็ไม่รู้จะว่ายังไงเหมือนกัน เห็นว่าไม่ได้โดนแค่บ้านเดียวเสียด้วย

ได้ยินแล้วนึกถึงตอนเด็กๆ ที่ถนนผ่านหน้าบ้านยังเป็นทางลูกรัง ไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านเพราะเป็นทางตัน ถนนเลยเป็นที่เล่นของเด็ก เป็นที่ให้ขี่จักรยาน เตะฟุตบอลกันซะมากกว่า เวลาพ่อแม่กลับจากทำงาน ก็ได้ยินเสียงรถดังมาตั้งแต่ไกลให้รีบไปรอรับ รั้วบ้านก็เป็นแค่แนวปลูกต้นกระถิน ใครไปใครมายังได้มองเห็นทักทาย เดินเข้าออกบ้านใครส่วนใหญ่ก็เป็นคนรู้จักกันทั้งนั้น ไม่ต้องกลัวของหายใครโขมย

เดินออกไปหลังบ้านยังมีที่โล่งกว้าง มีป่าแสมให้ออกสำรวจผจญภัย จับปู จับปลา เล่นไปตามเรื่อง บางวันพ่อนึกครึ้มยังเคยชวนไปงมกุ้ง ขุดหอยหลอด วันไหนออกไปคนเดียว เงยหน้ามองท้องฟ้าเห็นเมฆก้อนใหญ่เหมือนจะหล่นใส่ ให้ต้องวิ่งหนีกลับบ้านก็ยังเคย

เดี๋ยวนี้อะไรก็เปลี่ยนไปหมด ถนนดินลูกรังกลายเป็นลาดยางแต่ยังขรุขระเหมือนเดิมเพราะรถบรรทุกวิ่งผ่าน บ้านต้องสร้างรั้วปูนสูง ติดประตูเหล็ก หน้าต่างประตูก็ต้องปิดเป็นส่วนใหญ่ เสียงหมาเห่าที่เคยเป็นสัญญาณว่ามีคนมาเยี่ยมหา กลายเป็นเสียงให้ต้องระแวงว่าอาจมีคนแปลกหน้าเข้ามาในบ้าน

ที่โล่งหลังบ้านกำลังโดนถมสร้างหมู่บ้าน ป่าแสมกลายเป็นโรงงานน้ำปลาใหญ่โต ทางตันก็คงยังตันอยู่ได้อีกไม่นาน

มาตรน้ำประปาที่หายไป ได้อันใหม่คราวนี้คงเป็นเรื่องให้ต้องสร้างกรงขังกันมือดีมาทุบไปอีก แต่นั่นก็ยังไม่เท่าไหร่ ที่ห่วงมากกว่าก็คือใจคน จากที่หวาดระแวงจนไม่เป็นสุขอยู่แล้ว เรื่องแบบนี้มีแต่จะทำให้มันแย่ลง