Greentale

เป็นถ้อยคำที่กระทบสะเทือนเข้าไปเขย่าใจให้กระอักกระอ่วนเกินกว่าที่คิดว่าควรเป็น เมื่อได้รับคำชมว่าเครื่องดื่มที่ตัวเองชงมีรสไม่ต่างไปจาก "น้ำใส่สี"

เรื่องเล็กน้อยจนไม่น่าเอามาเป็นสาระ เสียงใครๆ ที่ได้ยินบอกเหมือนกันแบบนั้น ใช่ว่าคนเราจะทำอะไรได้ดีเหมือนกันไปหมดทุกเรื่อง ยิ่งกับเรื่องที่พึ่งทำเป็นครั้งแรก

เมื่อพลาดไปแล้วก็ควรปรับปรุง

แม้ไม่ถนัด... คนเราเมื่อเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสถานะบางอย่าง จะด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ก็ย่อมถูกเรียกร้องให้ต้องทำอะไรหลายอย่าง เพื่อให้สามารถดำรงตนอยู่ในสถานะแบบนั้นต่อไปได้ ไม่ว่าจะถนัดหรือไม่ถนัด

ผมทำอาหารไม่เป็น และไม่มีเซ็นท์เรื่องรสชาติ บอกความแตกต่างได้เพียงเมื่อสิ่งที่กินเข้าไปมีรสใดรสหนึ่งโดดเด่นจัดจ้านเกินไป อาหารที่อร่อยของผมจึงเป็นอาหารที่กินเมื่อหิว หรือกินในบรรยากาศแวดล้อมที่เป็นสุข กินเข้าไปแล้วไม่ทำให้ร่างกายเกิดอาการผิดปกติในทันที รสชาติของอาหารจึงไม่ใช่สิ่งที่ผมเคยสังเกต จดจำ หรือใส่ในจริงจังอะไรนัก

ครั้นเมื่อมีเหตุให้ต้องขยับสถานะมาเป็นคนเฝ้าร้านหนังสือ เรื่องหนักใจที่สุดก็คือเรื่องชงเครื่องดื่ม

ตลอดช่วงเวลาที่ดำรงตนเป็นลูกค้า หากร่างกายอยู่ในสภาพปกติ เครื่องดื่มอย่างเดียวที่ผมสั่งคือ กาแฟร้อน ตั้งแต่ครั้งที่ยังเก้อๆ เขินๆ มาจนถึงวันที่ถือวิสาสะเข้าไปชงได้เอง และบางครั้งไม่จ่ายเงิน

ก่อนหน้านี้ที่เคยอาสาช่วยเฝ้าร้านบ้างเป็นครั้งคราว จึงต้องเขียนป้ายบอกลูกค้าว่าเครื่องดื่มมีแค่กาแฟร้อน เพราะเป็นอย่างเดียวที่ผมพอจะรู้ว่ามันควรจะมีรสชาติเป็นยังไง

จนเมื่อต้องเฝ้าร้านกันอย่างเอาจริง ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องทำเครื่องดื่มอย่างอื่นด้วย แม้บางอย่างจะไม่เคยรู้รสมาก่อน

เป็นหน้าที่ที่ไม่ควรบ่ายเบี่ยง และเป็นที่มาของ "น้ำใส่สี" ที่เกิดขึ้น

ใครมาร้านเล่าใหม่ ที่นิมมานฯช่วงนี้ ถ้าเจอผู้ชายท่าทางเหมือนคนสวนเฝ้าร้านอยู่ กรุณาอย่าสั่งเครื่องดื่มที่ต้องใช้เทคนิคขั้นสูงอย่าง กาแฟเย็นหรือชาเย็นต่างๆ เลยนะครับเสียดายเงิน ถ้าอยากดื่มจริงๆ ก็ถือเข้ามา ร้านใกล้ๆ มีเครื่องดื่มเหล่านี้ไว้บริการในราคาไม่แพง

จนกว่าจะปรับปรุงให้ดีขึ้นได้ แล้วจะบอกกล่าวให้รู้กันอีกครั้ง

แต่ถ้าอยากเสี่ยงก็โปรดทำใจไว้ก่อน เพราะตอนนี้ชงกี่ครั้งก็ได้รสชาติเดียว คือจืดจนน่าตระหนก เหมือนเดิมจนน่าหดหู่ใจ