Greentale

"หากินบนความทุกข์ยากของผู้คน" คิดถึงประโยคนี้แล้วร้อนๆ หนาวๆ อย่างไรบอกไม่ถูก

ชวนให้นึกย้อนไปถึงช่วงหนึ่งที่หาคำตอบไม่ได้ ว่าแบบไหนจึงเป็นเรื่องที่เหมาะสมสมควรทำ กับการใช้ชีวิตแบบหนึ่งที่อ้างว่าทำเพื่อคนอื่น เสียสละเพื่อให้ผู้คนหลุดพ้นจากความทุกข์ยาก

ใครๆ ก็ต้องกิน ต้องใช้ เป็นคนดีแค่ไหน อดข้าวก็หิว ไม่มีเสื้อผ้าใส่อุ่นก็อาจป่วยไข้ หลับนอนไม่สบายก็คงไม่มีเรี่ยวแรง ครอบครัวเดือดร้อนช่วยเหลือไม่ได้ก็ทุกข์ร้อนใจ แล้วจะทำอย่างไร เมื่อสายตายังไม่วาย มองเห็นเรื่องราวที่ผิดเพี้ยนไป และใจยังคิดว่าน่าจะทำอะไรได้ นอกจากปลดปลงว่าโลกก็เป็นไปอย่างนั้น

เมื่อเริ่มต้นด้วยความต้องการเสียสละ จะต้องเสียอะไร แค่ไหน จะแบ่งสรรปันส่วนกันอย่างไร ระหว่างชีวิตตัวเองกับชีวิตคนอื่น

เมื่อชีวิตมีค่าใช้จ่าย ลงแรง ใช้เวลาไป ก็ต้องได้รับค่าตอบแทน ไม่อย่างนั้นจะอยู่อย่างไร เรื่องนี้นั้นพอเข้าใจได้ แต่บางครั้ง บางที เรื่องที่ได้ยิน กับสิ่งที่ได้เห็น กลับชวนให้รู้สึกขัดแย้ง พะอืดพะอม

บนโลกที่มีแต่คนผู้ทุกข์ยาก ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เกิดกลายเป็นโอกาสให้คนฉวยอ้าง ยกตนขึ้นในฐานะผู้ปลดเปลื้องความทุกข์ยาก ไม่เท่าเทียม บ้างด้วยเจตนาดี บ้างด้วยเจตนาแฝงร้าย บ้างอาศัยเป็นหนทางเอาตัวรอด การเหมาว่าทั้งหมดคือคนผู้เสียสละ จึงดูจะไม่ถูกต้อง เหมือนการอ้างตนว่าเป็นผู้เสียสละ ก็ฟังดูเรียกร้องมากไปในบางครั้ง

จะพูด จะกล่าวอ้างอย่างไร สุดท้ายก็ไม่พ้นไปจากการสนองความต้องการของตัวเอง เพราะเอาตัวเองเป็นไม้บรรทัดวัด จึงเห็นบางสิ่งเอนเอียงไม่เท่ากัน อาจถูก หรือผิด เรื่องแบบนั้นไม่มีใครยืนยันได้แน่ชัด มีแต่เรื่องที่ฟังดูเข้าที เข้าท่า ดูว่าจะสำคัญ เร่งด่วน ร้ายแรง ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับว่า ใครเป็นคนพูด พูดกับใคร และด้วยวิธีไหน

ชีวิตเรียบง่ายกลายเป็นลำบากลำบน ความเป็นไปของชีวิตกลายเป็นเรื่องที่ต้องขัดขืน ต่อต้าน ความหวาดกลัว ความลุ่มหลงงมงาย ความวิตกกังวล ความโลภ อยากมี อยากได้ อยากเป็นเหมือนคนอื่น ถูกใช้ไปเพื่อให้คนคล้อยตาม เชื่อถือ กระทั่งชื่นชม ยกย่องสรรเสริญ

ก็แค่งานแบบหนึ่งที่ควรเพียงพอกับค่าตอบแทนที่เหมาะสมกับเรี่ยวแรงที่ลงไป ไม่ใช่เรื่องที่ต้องเรียกร้อง ยกตัวเองให้ล้ำค่าเหนือคนอื่น