Greentale

ในวันที่ก้อนเมฆบดบังครึ่งฟ้าด้านเหนือ คนบนดอยส่งเสียงมาบอกว่ามีฝนโปรยลงมาตั้งแต่เช้า สายแล้วกลายเป็นหมอกเทากลืนกินทุกอย่างที่อยู่รอบตัว ความทรงจำเลือนลางบอกว่าวันแบบนี้แหละที่หนาวทรมาน ขณะที่ผู้มาเยือนตื่นตากับสายหมอก คนบนนั้นต้องใส่เสื้อหนา นานกว่าทุกวัน

กับคนที่ใช้แรงกายทำงาน วันแบบนี้ช่วยให้ไม่เหนื่อยง่ายและหมดไปเร็วกว่าที่เคย แต่กับคนที่ต้องนั่งหรือยืนอยู่กับที่ ทำงานที่ไม่อาจโหมแรงเข้าใส่ได้มากมาย วันแบบนี้นับเป็นวันหนึ่งที่ผ่านไปเชื่องช้า ทั้งหนาว ทั้งชื้น ทั้งหม่นมัว ชวนให้อยากหามุมเหมาะ ดื่มอะไรอุ่นๆ คุยเล่นกันเสียมากกว่า

ก่อนจะวางสายเงียบหาย คนบนดอยยังไม่ลืมทิ้งท้ายทวงถาม ว่าเมื่อไหร่ธุระที่อ้างเป็นเหตุให้จากไปจะลุล่วงเสียที เหมือนทุกๆ ครั้ง คำตอบคือกำลังพยายาม ถึงจะไม่ตั้งใจกล่าวลวง แต่ก็รู้ว่ามันไม่จริงเท่าไหร่เลย พยายามแบบไหนของมันกัน

ปีอีกปีกำลังจะผ่านไป อีกปีที่ใครๆ รอบตัวมีความเห็นตรงกันว่า ชีวิตผมไม่คืบหน้าไปอย่างที่ควรเป็น ด้วยมาตรวัดที่ต่างกัน พ่อแม่ยังเป็นห่วงเรื่องการงานที่แน่นอนมั่นคง เพื่อนๆ ถามถึงเรื่องครอบครัว ครูอาจารย์อาจลืมไปแล้วว่าลูกศิษย์คนนี้ยังเรียนไม่จบ

ถามกันว่าเวลาหนึ่งปีนั้นนานไหม เมื่อมันใกล้จะหมดไปแบบนี้คงตอบได้ว่าไม่นานเลย แต่ถ้าถามถึงปีที่กำลังจะมาถึง เวลาหนึ่งปีนั้นดูจะนานกว่า หนึ่งปีของตัวเอง หนึ่งปีของคนอื่น เวลาที่เรารู้สึกถึงดูเหมือนไม่เคยเที่ยงตรงอย่างที่เห็นบนหน้าปัดนาฬิกา และความรู้สึกถึงความยาวนานของเวลาที่แตกต่างก็ส่งผลต่อใจคนแตกต่างตามกันไป เร็ว ช้า มีผลต่อความรู้สึก ต่อปริมาณความทุกข์ร้อนเมื่ออะไรต่างๆ ไม่เป็นไปอย่างที่หวัง ดังเช่นเวลาของคนที่เฝ้ารอคอยนั้นเนิ่นนานเสมอ ต่างกับคนที่กำลังเดินทาง สิ่งแปลกใหม่ที่ผ่านเข้ามานั้นทำให้เวลาหมดไปเร็วเกินกว่าจะรู้ตัว

เรื่องราวต่างๆ ที่ดำเนินไป บ่อยครั้งไม่เคยชัดเจน คล้ายอากาศหลังฝนตกในฤดูหนาว ที่หนทางปกคลุมด้วยหมอกสีเทาหม่นมัว จนไม่อาจแน่ใจว่าสิ่งที่อยู่รอบตัวนั้นแท้จริงแล้วมีรูปร่างเป็นอย่างไร