Greentale

ไปงาน พืช สวน โลก มา ถามว่าสวยไหม ก็อย่างที่เห็น สวยก็คงสวย สวยที่ภูมิทัศน์แปลกตา สวยที่ความอลังการ สวยเพราะไม่เคยเห็น สวยเมื่อมองผ่าน แต่สวยขนาดไหน สวยแล้วได้อะไร จะมีใครกี่คนถามต่อ มาถึงแล้ว ได้เห็นแล้ว ถ่ายรูปไปอวดแล้ว จะต้องสงสัยอะไรมากมาย

งานพืชสวนโลกจัดทำไม จัดเพื่อใคร แล้วมีใครได้อะไรไปบ้าง ตาแค่สองตา หูแค่สองหู สมองเน่าๆ ก้อนเดียว คงบอกอะไรไม่ได้ แต่ที่รู้แน่คือไม่น่าใช่ชาวสวน ไม่ใช่เกษตรกร ไม่ใช่คนเกือบค่อนประเทศ ที่ค่ารถยังลำบากหา ไม่ต้องนับค่าตั๋ว ค่าอาหารครัวการบิน ค่าที่หลับนอน ไม่มีใครจัดทอดกฐิน งานนี้คงไปไม่ถึง ไปแล้วจะได้เห็นอะไร นั่นยังเป็นอีกเรื่อง มีอะไรพัฒนาไปแค่ไหน มีแนวคิด เทคนิค วิธีการอะไรใหม่ๆ ที่จับต้องเอื้อมถึงได้ และแข็งแรงพอจะดลใจให้เปลี่ยนวิถีซ้ำซาก ไปสู่หนทางที่ก้าวหน้า ไม่โง่ จน เจ็บ จนเข็ดขยาดไปถึงลูกหลาน

เขาว่าประโยชน์จริงๆ นั้นมาทางอ้อม จากเม็ดเงินที่คนใช้จ่าย จากชื่อเสีย(ง)ที่คนจะเอาไปกล่าวขวัญถึง จากใบสั่งซื้อข้ามประเทศ จากฝรั่งต่างชาติที่ได้ชื่นชม จากความร่วมมือที่จะต่อเนื่องไปข้างหน้า ไม่เชื่อเขาก็ว่าจิตใจคับแคบ ขวางความรุ่งเรือง แต่ที่ว่าอ้อมน่ะ อ้อมไกลไปหรือเปล่า

เงินเป็นพันล้านที่บอก กับอีกกี่พันกี่หมื่นล้านที่ไม่ได้บอก หมดหายไปอยู่ในกระเป๋าใครบ้าง มีคนกี่คนรวยด้วยทางตรง ทางลัด ทางลอด ทางลับ ปล่อยให้ใครอีกกี่คนเหลือรวยได้ทางเดียว คือทางฝัน ฝันไปตอนกลางวันแสกๆ แดดร้อนเปรี้ยงนั่นแหละ

ดอกไม้สวยเหมือนโกหก สวยละลานตาจนหม่นมัวฝ้าฟาง ทิวลิปแปลงเท่าหย่อมปลูกผักบุ้งหลังบ้าน กลายเป็นทุ่งทิวลิปละลานตา ดอกไม้จะเหี่ยว เฉา ช้ำ ปลอม ก็กลืนๆ กันหายไปตามใจที่สั่งให้มองไม่เห็น ความจริงไม่จำเป็นเท่าไหร่ ก็อุตส่าห์มาตั้งไกล

เล่ายาวไปทำท่าว่าจะมืดมิดเข้าทุกที เอาเป็นว่าใครอยากมาดูของสวยคงไม่ผิดหวัง จะสวยลึกสวยตื้น สวยนอกสวยใน ยังไงมันก็สวยนั่นละ