Greentale

คนเราจะมีชีวิตอยู่ผ่านวันแต่ละวันไปได้อย่างไร หากปราศจากความเชื่อมั่นในบางสิ่ง ไม่มีจุดมุ่งหมายอะไรสักอย่าง ไม่มีสิ่งที่ต้องปกป้อง ไม่มีสิ่งที่อยากให้เกิดขึ้น ไม่มีใครให้คิดถึงเป็นห่วง ไม่มีความหวัง ความฝัน ไม่มีอะไรเลย

หลายวันแล้วที่ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกว่างเปล่า ไร้เรี่ยวแรงและความกระตือรือร้น ไร้จุดหมายและสิ่งที่ต้องทำให้ลุล่วง หลายวันแล้วที่ผมเฝ้าครุ่นคิดถึงเรื่องของชายคนหนึ่ง ชายที่มีชีวิตอยู่เพียงในโลกของตัวหนังสือ แต่กลับเป็นเงาสะท้อนของคนหลายคนที่ผมรู้จัก คนหลายคนที่มุ่งมั่นทำตามสิ่งที่เชื่ออย่างไม่ย่อท้อ ไม่ว่าจะถูกมองว่าร้ายหรือดี มีคุณค่าหรือไร้สาระ ไม่ว่าจะต้องพบกับความยากลำบาก ความผิดหวัง หรือถูกดูหมิ่นดูแคลน แต่คนเหล่านั้นกลับมีดวงตาเป็นประกาย และมีพลังในการมีชีวิตอยู่มากมายจนผมรู้สึกอิจฉา

เรื่องราวของชายเลี้ยงแกะผู้เฝ้าเพียรปลูกต้นโอ๊ควันละ 100 เมล็ด ลงบนผืนดินรกร้างทุกวันโดยไม่สนใจว่าใครจะเป็นเจ้าของ จนผืนดินว่างเปล่ากลายเป็นผืนป่าอันอุดม อาจเป็นเรื่องเล่ามหัศจรรย์ถึงความสำเร็จที่เกิดจากความมุมานะโดยไม่หวังสิ่งตอบแทน ที่สร้างแรงบันดาลใจให้ใครหลายคนหันมาใส่ใจกับการปลูกต้นไม้ แต่สำหรับผมเรื่องราวของชายคนหนึ่งในหนังสือเล่มบางๆ เล่มนั้นกลับมีหลายสิ่งให้ต้องคิดถึง

อะไรที่ดลใจให้แอลเซอารด บุฟฟิเยร์คิดปลูกต้นโอ๊คในวันแรก อะไรที่ทำให้เขาสามารถทำมันอย่างต่อเนื่องได้จนตลอดชีวิตที่เหลือ เพียงเพราะเขาเป็นมนุษย์ในอุดมคติที่เกิดจากจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้นหรือ

บุฟฟิเยร์อาจเป็นชายที่มีชีวิตอยู่เพียงในหนังสือ แต่ฌ็อง ฌิโอโน ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ก็มิได้สร้างบุฟฟิเยร์ให้มีชีวิตอยู่ในโลกแห่งอุดมคติที่ไม่อาจเอื้อมถึง บุฟฟิเยร์เป็นเพียงคนเลี้ยงแกะธรรมดาที่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว ภายหลังจากการสูญเสียภรรยาและบุตรชาย การที่ต้องอยู่อย่างเปลี่ยวเหงาในแดนทุรกันดารอันว่างเปล่าต่างหากที่ทำให้เขาต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อจะมีชีวิตอยู่ต่อไป และเขาก็เลือกที่จะปลูกต้นไม้ด้วยเชื่อว่ามันจะทำให้แผ่นดินว่างเปล่านั้นกลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง

การปลูกต้นไม้ของบุฟฟิเยร์จึงไม่ใช่เพียงการคืนความอุดมสมบูรณ์ให้แก่ผืนดิน แต่ยังเป็นการรักษาจิตวิญญานของตนให้มีเรี่ยวแรงอยู่ต่อด้วยการทำตามสิ่งที่ตนเชื่อมั่นและมองเห็นคุณค่า ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อปลูกต้นไม้ แต่เป็นการปลูกต้นไม้ต่างหากที่ทำให้เขามีพลังที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงการเริ่มต้น บุฟฟิเยค์ค้นพบเป้าหมายในการมีชีวิตอยู่ต่อภายหลังการสูญเสีย แต่การจะรักษาเป้าหมายนั้นไว้ยังต้องอาศัยความพยายามอย่างต่อเนื่อง เขาเลือกที่จะปลูกต้นโอ๊ควันละ 100 เมล็ด ซึ่งเป็นงานที่เขาทำได้จากกำลังที่เขามีอยู่ และแม้ว่าจะไม่ใช่ทั้ง 100 เมล็ดที่จะเติบโตขึ้นเป็นต้นโอ๊ค แต่เขาก็ยินดีในความสำเร็จที่ได้ลงมือทำในแต่ละวัน

เหมือนคนหลายคนที่ผมรู้จัก พวกเขาทำในสิ่งที่ตนเชื่อว่ามีคุณค่า ตามกำลังความสามารถที่ตนมี และชื่นชมในความสำเร็จที่เกิดขึ้นในแต่ละวันไม่ว่ามันจะเล็กน้อยเพียงใด นั่นทำให้พวกเขามีเรี่ยวแรงและพลังอย่างที่ผมอิจฉา

คิดถึงคนเหล่านั้นแล้วผมก็อดสมเพชตัวเองที่มัวแต่ลังเลและเอาแต่หลบเลี่ยงไม่ยอมลงมือทำในสิ่งที่เชื่อมั่นสักที

.............................................................

หนังสือเรื่องคนปลูกต้นไม้ (A Man Who Planted Trees) เขียนโดย ฌ็อง ฌิโอโน แปลเป็นภาษาไทยโดย กรรณิการ์ พรมเสาร์ จัดพิมพ์โดย มูลนิธิโกมลคีมทอง