Greentale

คนเรามักมีเรื่องที่จำฝังใจ มากบ้าง น้อยบ้าง ตามแต่สภาพใจของแต่ละคน แต่ผมมั่นใจว่าทุกคนมี เรื่องสะเทือนใจที่ทำให้จดจำไม่ลืมเลือน เรื่องที่ทำให้ต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ เมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์ที่คล้ายว่าจะซ้ำรอยเดิม

ในชีวิตผม มีคนมากมายที่ผมผูกพัน ต้องสูญหายไปด้วยเหตุต่างๆ นานา ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่ผมก็เสียใจและเจ็บปวดทุกครั้ง แม้หลายครั้งจะเป็นผมเองที่ผลักไสเขาออกไปจากชีวิต

จนป่านนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร กับคนที่ใกล้ชิดสนิทสนมที่สุด คนที่กล้าเปิดเผยเรื่องราวทุกอย่างต่อกัน เมื่อเวลาหนึ่งเดินทางมาถึง ผมมักทนไม่ได้ที่จะมีเขาอยู่ใกล้ๆ ทนไม่ได้ที่จะเห็นหน้า ที่จะได้ยินเสียง ที่จะรับรู้ถึงนิสัยส่วนที่แย่ๆ ของเขา และเมื่อความอดทนนั้นถึงขีดสุด ผมก็มักจะจบความสัมพันธ์นั้นด้วยเหตุผลที่โง่เง่าที่สุดที่หาได้ กระทั่งในบางครั้งก็ไม่มีเหตุผลอะไรเลย

เหมือนมีเส้นคั่นระหว่างตัวผมและคนอื่นๆ เส้นที่ผมเองขีดขึ้นเพื่ออะไรสักอย่างที่ผมเองก็ไม่เข้าใจ เส้นที่ผมไม่ต้องการให้ใครก้าวข้าม แต่การได้รู้จักไปจนสนิทสนมกับใครสักคนก็ทำให้เขาเข้ามาใกล้ตัวผมมากขึ้นเรื่อยๆ จนก้าวข้ามเส้นนั้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ และการที่เขายืนล้ำเส้นอยู่อย่างนั้นทำให้ผมหวาดระแวง จนรู้สึกไม่เป็นสุขกับความสัมพันธ์นั้นเหมือนเคย

ความเจ็บปวดทำให้ผมเรียนรู้และระมัดระวัง เมื่อรู้ว่าเหตุของความเจ็บปวดนั้นมาจากความสนิทสนมที่เกิดขึ้น ผมจึงเลี่ยงไม่ผูกพันสนิทสนมกับใคร ผมป้องกันตัวด้วยการผลักทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตให้อยู่ในระยะห่างที่ผมคิดเอาเองว่าเหมาะสม หากทำไม่ได้ก็เป็นผมเองที่ก้าวถอยห่างออกมา

ในเส้นรอบวงแคบๆ ที่ปราศจากความเจ็บปวด ผมควรจะพอใจ ไม่มีใครอีกแล้วที่จะทำให้ผมโศกเศร้าเมื่อจากไป แต่ก็เหมือนโดนแกล้ง ความรู้สึกปลอดภัยที่ผมเฝ้ารักษากลับพาเอาความโดดเดี่ยวมาด้วยพร้อมกัน ร้ายกว่านั้นก็คือมันทำให้ผมอ่อนแอลง จนแม้ว่าจะอยากก้าวข้ามเส้นรอบวงของตัวเองมากเพียงใด สิ่งที่ผมทำได้ก็เพียงแค่มองข้ามไปเท่านั้น