Greentale

ผู้หญิงคนหนึ่งเล่าให้ผมฟังว่า เธอไม่สบายใจที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอกำลังจะแต่งงานไปเป็นบ้านเล็กของผู้ชายที่อายุมากกว่าเกือบเท่าตัว ผมเดาเอาว่าเธอไม่สบายใจเพราะเป็นห่วงว่าการแต่งงานของเขาจะทำให้เขาต้องลำบากในภายหลัง จากสถานะการเป็นรองแบบนั้น เธอเล่าว่าเธอกับลูกพี่ลูกน้องของเธอเติบโตมาด้วยกัน เล่นด้วยกันและเห็นกันมาตั้งแต่เด็ก จึงผูกพันกันมาก และเพราะความผูกพันอันนั้นจึงทำให้เธอเป็นทุกข์ เมื่ออีกฝ่ายตัดสินใจที่จะทำอะไรแตกต่างไปจากสิ่งที่เธอคิด

แรกทีเดียวผมคิดไม่ออกว่า ทำไมเธอถึงรู้สึกแบบนั้น การตัดสินใจของลูกพี่ลูกน้องไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ ไม่มีอะไรจะทำให้เธอเสียหายหรือเกิดความเปลี่ยนแปลงในชีวิต แล้วทำไมเธอถึงจะต้องเป็นกังวลด้วย เธออาจคิดว่ามันเป็นการกระทำที่เสี่ยง แต่ก็ใช่ว่าจะรู้เหตุผลหรือเรื่องราวทั้งหมด เขาอาจมีความจำเป็นบางอย่างทำให้ไม่มีทางเลือกอื่น หรืออาจหลงใหลในคำสัญญาที่ชายคนนั้นให้ไว้ อาจเป็นอะไรได้สารพัดที่ดลใจให้เขาทำอย่างนั้น สิ่งที่เธอทำได้จึงมีเพียงการหาโอกาสพูดคุยสอบถามหรืออธิบายสิ่งที่เธอคิดเห็นต่อการตัดสินใจของลูกพี่ลูกน้องของเธอ หากเขายังคงยืนยันการตัดสินใจแบบเดิม เธอก็ย่อมไม่อาจจะบังคับให้เขาเปลี่ยนใจได้ เมื่อไม่มีอะไรที่ทำได้ กังวลไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังกังวลและไม่สบายใจ ทำให้ผมต้องกลับมาคิดถึงสิ่งที่เธอเรียกว่าความผูกพันอีกครั้ง ความผูกพันในส่วนที่เป็นความรู้สึก ไม่ใช่เหตุผลแบบที่ผมมักใช้อยู่บ่อยๆ

ผมคิดว่าความรู้สึกผูกพันที่รู้สึกได้ชัดเจนที่สุดก็คือการเป็นเจ้าของ โดยรู้ตัวหรือไม่รู้ตัวก็ตาม เรามักคิดถึงสิ่งที่เราผูกพันด้วยในฐานะที่เป็นของๆ เรา เช่น ลูกของเรา พี่น้องของเรา เพื่อนของเรา แฟนของเรา บ้านของเรา รถของเรา ไปจนถึงประเทศ หรือโลกของเรา และเมื่อเรารู้สึกว่าสิ่งต่างๆ เหล่านั้นเป็นของเราจริงๆ เราจึงรู้สึกหวง(อาจใช้คำว่าเป็นห่วงให้ฟังดูดีขึ้น) และไม่อยากให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในทางที่เราเองมีความเห็นว่าไม่ดีกับสิ่งเหล่านั้น

ปัญหาจึงอยู่ที่ว่าจริงๆ แล้วเราเป็นเจ้าของสิ่งต่างๆ เหล่านั้นหรือเปล่า ผมไม่คิดว่าเราจะเป็นเจ้าของอะไรได้ เพราะไม่มีอะไรที่เราสามารถควบคุมไม่ให้เปลี่ยนแปลงได้จริงๆ เลยสักอย่าง ไม่ว่าจะเป็นดินสอของผมที่อยู่ในมือ หรือลูกพี่ลูกน้องของเธอคนนั้น