Greentale

เพื่อนผู้อาวุโสกว่าคนหนึ่งสอนผมว่า การจะทำให้ใครก็ตามตกอยู่ใต้อำนาจของเรานั้นมีขั้นตอนอยู่เพียงไม่กี่ขั้นตอน เริ่มต้นจากการสร้างปัญหาให้เกิดขึ้นกับใครคนนั้น สำเร็จแล้วก็ปรากฏกายเสนอหนทางแก้ไขปัญหาให้ แน่นอนเมื่อเราเป็นคนสร้างปัญหาขึ้นมาเอง ทางแก้ย่อมมีอยู่ในมือ เมื่อทางแก้กลายเป็นสิ่งที่มีคนต้องการ ก็ถึงขั้นตอนสำคัญ จะควบคุมใครให้ได้นานหรือเบ็ดเสร็จแค่ไหน ขึ้นอยู่กับเงื่อนไขที่จะยื่นไปพร้อมกับทางแก้ แค่นั้นคนๆ หนึ่งก็จะตกอยู่ใต้กำมือ

ขั้นตอนทั้งหมดมีอยู่เพียงแค่นั้น ขึ้นอยู่กับว่าใครจะใช้มันอย่างไร และเพื่ออะไร ขึ้นอยู่กับว่าใครจะเข้าใจคำเหล่านี้ได้มากแค่ไหน ปัญหา ทางแก้ และเงื่อนไข คนเราทั้งหมดสูญเสียอิสรภาพกันง่ายๆ ด้วยคำเพียงสามคำเท่านั้น

แต่อะไรบ้างที่อาจเป็นปัญหา หรือจุดอ่อนที่ทำให้เราต้องตกอยู่ใต้อำนาจคนอื่น เมื่อผมคิดถึงคำถามนี้ ผมก็ต้องตกใจเพราะคำตอบที่ได้ล้วนแต่ชี้ไปที่สิ่งเดียวกันคือ "ชีวิต" การมีชีวิตคือปัญหา ถ้าเช่นนั้นแล้วคงไม่มีใครสามารถหลุดพ้นจากากรควบคุมหรือเป็นอิสระได้อย่างแท้จริง นอกเสียจากจะละทิ้งชีวิตหรือสิ่งที่เรียกว่ากิเลสทั้งหลายทั้งปวงลงไปได้ แต่เมื่อผมยังไม่สามารถทำได้ทั้งสองอย่าง ถ้าจะต้องถูกควบคุมหรือไม่มีอิสระบ้างก็คงต้องยอม

ลองคิดถึงปัญหาที่เข้าใจง่ายและชัดเจนกว่านั้นกันดีกว่า ปัญหาที่ใครๆ ก็ต้องเจออย่างเช่น ความเหงา ความเหงาเป็นความรู้สึกที่อาจเกิดขึ้นภายในใจของใครคนใดคนหนึ่งที่ดูจะเป็นสิ่งที่ใครคนอื่นไม่อาจสร้างขึ้นได้ ถ้าต้องการควบคุมใครด้วยความเหงา เรื่องนั้นอาจจะยากไปสักหน่อย แต่ปัญหาที่เราอาจสร้างได้ง่ายกว่าก็คือ ความต้องการใครสักคนมาอยู่ใกล้ๆ เวลาที่เหงา

ผมไม่ควรเขียนเรื่องที่แม้แต่ใจตัวเองก็รู้สึกต่อต้าน แต่เอาเถอะไหนๆ ก็มาถึงนี่แล้ว ลองเล่านิทานสักเรื่องก็แล้วกัน

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

มีเจ้าหญิงองค์หนึ่งถูกขังอยู่บนหอคอยสูงโดยลำพัง

ทุกวันเจ้าหญิงได้แต่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง จ้องมองดูสวนที่มีดอกไม้บานสะพรั่งอยู่ด้านนอก

จนวันหนึ่ง เมื่อเจ้าหญิงตื่นขึ้นในตอนเช้าก็พบว่ามีดอกกุหลาบสีแดงสดกลิ่นหอมสดชื่นวางอยู่บนขอบหน้าต่างบานนั้น

เจ้าหญิงแปลกใจถึงที่มาของดอกไม้ แต่ในใจก็คิดว่าอาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

วันรุ่งขึ้น เมื่อเจ้าหญิงตื่นขึ้นก็มีดอกกุหลาบอีกดอกวางอยู่ที่เดิม

วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทุกๆ วันเจ้าหญิงมีดอกกุหลาบเพิ่มขึ้นวันละดอก

จนทั้งห้องเต็มไปด้วยดอกกุหลาบ

ไม่มีเรื่องบังเอิญในใจอีกแล้ว เจ้าหญิงเฝ้าคิดถึงใครคนหนึ่งที่เพียรเอาดอกกุหลาบมาวางไว้ที่ขอบหน้าต่าง...

........................................
เรื่องของเจ้าหญิงยังไม่จบ แต่ผมอยากหยุดมันไว้แค่นั้น

ก่อนจะมีดอกกุหลาบ เจ้าหญิงอาจจะเหงาเพราะต้องอยู่ลำพัง แต่อาจไม่หวังอะไรมากกว่านั้น หรืออาจทำใจให้มีความสุขได้กับการเฝ้ามองสวนดอกไม้ไกลๆ ผ่านหน้าต่าง ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อมีดอกกุหลาบปรากฏอยู่บนขอบหน้าต่าง ใครคนหนึ่งสร้างปัญหาให้เกิดขึ้นในใจเจ้าหญิงเพื่อหวังอะไรบางอย่าง อาจเป็นเจ้าชายรูปงามที่แอบหลงรักเจ้าหญิงตั้งแต่แรกเห็นและหวังจะสร้างความประทับใจเพื่อให้เจ้าหญิงรับรักของตน ทางแก้ที่เจ้าชายอาจเสนอให้คือการพาเจ้าหญิงหนีจากหอคอย โดยมีเงื่อนไขว่าจะต้องแต่งงานและอยู่กับเจ้าชายไปตลอดชีวิต เรื่องคงจะจบอย่างมีความสุข แต่ถ้าคนที่วางดอกกุหลาบเป็นคนอื่นหรือมีเป้าหมายอย่างอื่น อาจเป็นพ่อค้าดอกกุหลาบที่หวังจะให้เจ้าหญิงซื้อดอกไม้ของตนภายหลัง หรืออาจขุนนางใจร้ายที่หวังใช้ประโยชน์จากฐานะของเจ้าหญิง เรื่องก็คงจะกลายเป็นอย่างอื่น

ในความเป็นจริงเรื่องต่างๆ มักซับซ้อนวุ่นวายกว่าที่เราคิด และไม่ใช่เพียงเด็กผู้หญิงช่างฝันที่อาจเป็นเหมือนเจ้าหญิงบนหอคอย เราทุกคนต่างเป็นได้และเป็นกันอยู่ทั้งนั้น ส่วนการเข้าควบคุมคนอื่นก็อาจเป็นได้ทั้งด้วยเจตนาดีและร้าย อาจนำมาซึ่งความสุขหรือทุกข์สาหัสของคนมากมายภายใต้การควบคุม อาจเกิดขึ้นด้วยความยินยอมพร้อมใจหรือยอมจำนน แต่ย่อมไม่มีการควบคุมไหนที่เบ็ดเสร็จเด็ดขาด หากผู้ที่ถูกควบคุมรู้เท่าทันสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง