Greentale

ผมมักรู้สึกหดหู่เมื่อฝนตกแล้วต้องเอาแต่หลบฝนติดอยู่ที่ไหนสักแห่ง ไม่สิ จริงๆ แล้วมันไม่น่าจะเกี่ยวกับฝน แต่เกี่ยวกับการติดอยู่ที่ไหนสักแห่งต่างหาก งั้นก็คงต้องเริ่มใหม่

ผมมักรู้สึกหดหู่เมื่อต้องติดอยู่ที่ไหนสักแห่ง...

นั่นก็ยังฟังดูไม่เข้าท่า การติดอยู่ที่ไหนสักแห่งน่าจะทำให้รู้สึกอึดอัดมากกว่า แล้วไอ้ความรู้สึกหดหู่นี่มันมาจากไหน ผมนึกไม่ออก แต่มันก็รู้สึกอย่างนั้น

ฝนตกๆ หยุดๆ มาตั้งแต่บ่าย ผมติดอยู่ในห้องกับหนังเรื่อง Paradise Now ที่เช่ามาตั้งแต่เมื่อวาน ชื่อภาษาไทยผมจำไม่ได้เพราะมักไม่ได้จำ ไม่ใช่เพราะดูถูกภาษาของชาติตัวเอง แต่หลายครั้งที่ชื่อหนังที่แปลจากภาษาอังกฤษ มีเป้าหมายเพื่อดึงดูดผู้ชมมากกว่าจะสื่อถึงเนื้อเรื่องและไม่เฉียดใกล้ความหมายของภาษาเดิม ซึ่งสำหรับผมมันเหมือนการหลอกลวง

หนังเล่าเรื่องของมือระเบิดพลีชีพสองคนก่อนที่เขาจะเริ่มปฏิบัติการ ชายสองคนในเรื่องเป็นคนธรรมดา ไม่ได้กล้าหาญ เด็ดเดี่ยว หรือเก่งกาจจนเหลือเชื่อ ทั้งยังลังเลและมีคำถามกับสิ่งที่ตัวเองกำลังจะทำและผลที่อาจตามมา จนสุดท้ายชายคนหนึ่งเปลี่ยนใจ ขณะที่อีกคนยังคงเดินหน้าต่อ

หนังและฝนทำให้ผมรู้สึกหดหู่และสงสัย ว่าอะไรที่ทำให้คนยอมทำได้ทุกอย่างแม้แต่การปลิดชีวิตคนอื่น เพื่อความอยู่รอดของตัวเองหรือ สำหรับมือระเบิดพลีชีพคงไม่ใช่ หากสิ่งที่เขาทำประสบความสำเร็จ เขาเองก็คงไม่รอด หรือว่าจะเป็นความเชื่อมั่นในอะไรสักอย่าง แต่อะไรที่มีพลังมากขนาดนั้น

ผมเคยคิดว่าไม่มีมนุษย์คนไหนอยากทำเรื่องเลวร้ายถ้ามีทางอื่นให้เลือก เช่นคนที่คิดจะจี้ปล้นคนอื่นคงจะไม่ทำอย่างนั้นถ้าเขามีงานทำและมีรายได้เพียงพอหาซื้อสิ่งที่ต้องการ หรือสำหรับชายสองคนในหนัง ถ้าบ้านเมืองของเขาสงบสุขไม่ถูกกดขี่ข่มเหง เขาก็คงจะไม่คิดทำอะไรอย่างนั้น แต่ดูเหมือนความคิดแบบนี้จะตอบคำถามไม่ได้มากนัก เพราะยังมีคนอีกหลายคนที่ผมเห็น ทำเรื่องเลวร้ายทั้งที่ไม่ได้มีความจำเป็นอะไร